Τα Haemoplasmas είναι αιμοτροπικά βακτήρια που παρασιτούν τα ερυθρά αιμοσφαίρια.

Τρία κυρίως haemoplasmas μολύνουν τις γάτες:

• Mycoplasma haemofelis
• “Candidatus Mycoplasma haemominutum”
• “Candidatus Mycoplasma turicensis”

Το Mycoplasma haemofelis είναι το πιο επιβλαβές από τα παραπάνω.

Οι γάτες μολύνονται πιθανώς μέσω καυγάδων ή μέσω ξενιστή. Επίσης, είναι πιθανή και η μετάδοση μέσω μετάγγισης αίματος.

Η μόλυνση με “Candidatus Mycoplasma haemominutum” είναι πιο πιθανή σε ηλικιωμένες γάτες, εξαιτίας της πιθανότητας να έχουν αναπτύξει χρόνια υποκλινική νόσο.

Πότε υποψιαζόμαστε τη νόσο;

Η νόσος πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κυρίως σε αρσενικούς γάτους με πρόσβαση σε εξωτερικό χώρο.

Οι γάτες αυτές είναι πιο πιθανό να έρθουν σε επαφή ή να καυγαδίσουν με άλλες αδέσποτες γάτες, γεγονός που αυξάνει την πιθανότητα μόλυνσης από Mycoplasma haemofelis.

Κλινικά συμπτώματα

Τα κλινικά συμπτώματα της νόσου εξαρτώνται από τον βαθμό της αναιμίας, το στάδιο της ασθένειας και την κατάσταση του ανοσοποιητικού συστήματος της γάτας.

Τα συχνότερα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:

• Λήθαργο
• Αδυναμία
• Μειωμένη όρεξη
• Αφυδάτωση
• Διαλείποντες πυρετούς
• Ωχρούς βλεννογόνους
• Ταχυκαρδία
• Ταχύπνοια
• Αδύναμο σφυγμό σε έντονη αναιμία
• Ηπατομεγαλία
• Σπανιότερα, ίκτερο

Σε χρόνιες ή υποκλινικές περιπτώσεις, μπορεί να εμφανιστούν ελάχιστα συμπτώματα. Ακόμη και αν υπάρχει αναιμία, μπορεί να είναι ήπιου βαθμού.

Εργαστηριακά ευρήματα

Κατά τον εργαστηριακό έλεγχο μπορεί να παρατηρηθούν:

• Μακροκυτταρική, υποχρωμική αναιμία αναγεννητικού τύπου
• Λευκοπενία
• Λεμφοπενία
• Ηωσινοπενία
• Μονοκυττάρωση
• Πιθανώς θετικό Coombs test
• Αυτοσυγκόλληση
• Υπερχολερυθριναιμία
• Ήπια αύξηση στα ηπατικά ένζυμα

Πώς μπορεί να επιβεβαιωθεί η νόσος;

Η νόσος μπορεί να επιβεβαιωθεί με ειδικές διαγνωστικές εξετάσεις.

Ο κυτταρολογικός έλεγχος επιχρίσματος αίματος, χρωματισμένου με χρώση Romanovsky, μπορεί να δείξει τα haemoplasmas στην επιφάνεια των ερυθροκυττάρων.

Ωστόσο, η παρατεταμένη παραμονή του αίματος σε φιαλίδιο EDTA μπορεί να οδηγήσει σε αποκόλλησή τους από τα ερυθρά αιμοσφαίρια, με αποτέλεσμα να μην παρατηρηθούν στο επίχρισμα.

Η PCR είναι η μέθοδος επιλογής, καθώς έχει μεγαλύτερη ευαισθησία και ειδικότητα από την κυτταρολογική εξέταση.

Η ποσοτική PCR, δηλαδή η qPCR, επιτρέπει την ποσοτικοποίηση των haemoplasmas. Αυτό είναι χρήσιμο όταν εξετάζεται η ανταπόκριση στη θεραπεία.

Ο ορολογικός έλεγχος χρησιμοποιείται μόνο σε ερευνητικό επίπεδο.

Διαχείριση της νόσου

Η διαχείριση της νόσου γίνεται πάντα με βάση την κλινική εικόνα της γάτας και την αξιολόγηση από τον κτηνίατρο.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει:

• Δοξυκυκλίνη από το στόμα για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
• Πραντοφλοξασίνη από το στόμα σε επιλεγμένες περιπτώσεις.
• Κορτικοστεροειδή, όπως πρεδνιζολόνη, σε ζώα με αναιμία ανοσολογικής αιτιολογίας.
• Υποστηρικτική φροντίδα, όπως διόρθωση της αφυδάτωσης.
• Μετάγγιση αίματος, σε περίπτωση σοβαρής αναιμίας.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί μεγαλύτερη διάρκεια αγωγής, ώστε να εξαλειφθεί η μόλυνση.

Πρόληψη

Η πρόληψη βασίζεται κυρίως στη μείωση των παραγόντων κινδύνου.

Συνιστώνται:

• Διερεύνηση του αίματος των δοτών με PCR.
• Παραμονή των γατών μέσα στο σπίτι, όπου αυτό είναι δυνατόν.
• Προστασία έναντι των εξωπαρασίτων με τα κατάλληλα σκευάσματα.

Η μόλυνση μέσω ξενιστών δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως, ωστόσο η προστασία από εξωπαράσιτα παραμένει σημαντική.

Εμβόλια για την πρόληψη των haemoplasmas δεν υπάρχουν.

Μετάδοση στον άνθρωπο

Η λοίμωξη από Haemoplasma στους ανθρώπους έχει αποδειχθεί, τόσο με νέα είδη όσο και με παλαιότερα είδη, όπως αυτά που προέρχονται από ζώα, συμπεριλαμβανομένων των γατών.

Η μετάδοση σε ανοσοκατεσταλμένους ανθρώπους δεν μπορεί να αποκλειστεί πλήρως.